Her Yiğidin Bir Yoğurt Yiyişi Vardır!

İlk kez 5,5 aylıkken vermeye başlamıştım sebze çorbasını. Havuç ve patatesten oluşan püremsi şeyi ayıla bayıla yediğini görünce çok sevinmiş, yanında da biraz yer mi acaba diye kaşığın ucuyla yoğurt vermiştim. O oldu, uzun bir süre çorbanın yanında yoğurt değil yoğurdun yanında sebze çorbası yedi. Yemekle tanıştığı o ilk günden beri yoğurda olan düşkünlüğü artarak devam ediyor. Öyle ki pek beğenmediği ve hatta ender olarak ta olsa reddettiği yiyecekleri yoğurtla verdiğim takdirde hiç itiraz etmeden yiyor. Brüksel’deyken bu düşkünlük, kaşık kullanma sevdasıyla birleşip “ben yiiceem!” şeklinde tezahür edince bana da bu görüntüleri kaydetmek kaldı.

Yeni Oyun Grubunun İlk Buluşması

Dün kızımla, Montessori e-grubu vasıtasıyla kendilerinden haberdar olduğumuz 14-15 aylık bebekleri ve annelerini ağırladık. Mira ve Banu, Doruk ve Güliz ilk gelenlerdi. Ardından sırayla Ada ve Umur, Emre Jr. ve Sibel, Zeynep ve Neslihan, son olarak ta Can ve Sibel geldiler. Güliz ve iki Sibel’in hamilelikleri sırasında tanıştıklarını öğrendik. Ada ve Zeynep ilk kez yaşıtları bebeklerle biraraya geliyorlardı.
Mira, Emre ve Selin ilk oyun grubundan tanışıyorlar. O yüzden birbirlerini pek incelemiyorlar artık. Diğer bebekler ilk kez biraraya geldikleri için önce birbirleriyle bakıştılar uzun uzun.
Ada, bebeklerin en büyüğü ve en erken yürüyeni olarak bir kaç kez evi tanıma turları yaptı. Doruk, heyecanını ve sevincini küçük küçük ısırarak gösteren bir küçük adam. Zeynep, maviş gözleriyle herkesi tek tek inceleyen Mini Girl. Can, önce sessiz, çekingen, biraz alışınca da hemen gülümseyen sevimli bir oğlan. İki bebek dışında hepsi ayaklanmış, pıtır pıtır yürüyorlar. Araları sadece 1 gün olan Can’la Selin’in de eli kulağında.
İlk buluşma olması sebebiyle herkes bebeğiyle yakından ilgilenmek durumundaydı ve uzun süre kimse yiyeceklere el süremedi. Değil çay, suyu bile zor içti anneler. Dört, beş kelimeden uzun hiç bir cümleyi kesintisiz söyleyemedik. Kısa kısa nerede çalışılıyor, nerede oturuluyor, bebeklerin doğum tarihleri, bunu yer, şunu yemez gibi bilgileri “oraya gitme canım, onu verir misin tatlım, gel bebeğim” laflarının arasına serpiştirdik. En kısa zamanda iletişim bilgilerini toplamaya ve tabii ki daha küçük gruplar halinde buluşmaya karar verdik.
Misafirlerimizi uğurlar uğurlamaz artık gözlerini açık tutmakta zorlanan Meleğimle yatağa şööyle bir uzandık. Hemen gözlerimi kapattım. Elini yanağıma koyup okşamaya yeni başlamıştı ki, aniden durdu. Tek gözümü açıp bir baktım...Uyumuş.

Oylama Sonucu: Haydi Oynayalım!

Eveeet, oylamamız nihayet bitti! Sonuçlar yan tarafta da görüldüğü üzere 20 evet ve 3 hayır cevabından oluşuyor. Yani yeni bir oyun blogu açıyoruz hatta açtık. Blogumuzun adı ‘Haydi Oynayalım!’. Bu blogun yeni, değişik, kolaylıkla oynanabilir ve basit oyunların yer aldığı bir blog olabilmesi için sadece benden gayret beklenmemesi gerektiğini daha önce de yazmıştım, sanırım. Örneğin kızım artık 14. ayını sürmekte olduğundan, benim 1 yaşın altındaki çocuklara yönelik oyunlar yazamayacağım çok açık. Sadece daha önce kızımla oynadıklarımızı veya duyduğum çok değişik bir oyunu yazmaya gayret edebilirim. Ben daha ziyade 1—2 yaş arası için uygun olan oyunları paylaşacağım. Bu sebeple bu blogun tek yazarının ben olmayacağımı ümit ediyorum. Aksi takdirde bu blog ta, iyi niyetle başlanmış fakat devamı getirilememiş bir çalışma olarak internetin dipsiz kuyusunda yerini alır.
Çok yazarlı her blogta olduğu gibi bu bloga da yazı göndermenin gayet basit kuralları var, buradan ulaşabilirsiniz. Yazar olarak atanmak istemeyip duydukça, öğrendikçe, hani şöyle çoook arada sırada yazı yazmak isteyenlerdenseniz oyunlarınızı bana e-posta ile gönderebilirsiniz. Oyunun kimden geldiğini, kaynağının kim olduğunu belirtmek suretiyle yazılarınızı bloga aktarabilirim, elbette! Hem de memnuniyetle.
Haydi anneler, sözü fazla uzatmayayım da oyunlarımızı ve tabii keyifli zamanlarımızı paylaşmaya başlayalım!

Şimdilik Hoşçakal Brüksel !

İki gün önce Selin'in amcası ve yengesinin evinde "veda yemeği"ndeydik. Bu fotoğrafı da birlikte oyun oynarken hayran hayran baktığı amcasının kucağında dans ederken çektim. Amcası abra kadabra marifetleriyle pek meşhur, eğlenmeyi, eğlendirmeyi ve daha önce bahsetmiştim yemek pişirmeyi, yedirmeyi çok seven, her çocuğun hayalindeki amcalardan. Yengemiz Marta'ya ise bebekten dolayı özel bir ilgi gösteriyoruz. Bir de kendisi kadar güzel ve içtenlikle gülen biri olduğu için sanırım Marta konuşurken gözünü alamıyor. Bu fotoğraflar da yine onlarda yediğimiz "hoşgeldiniz yemeği"den.
Burada bulunduğumuz her gün ha geldi, geliyor diye hevesle beklediğimiz "Leo" da hala gelmedi. Şu saatlerde hastanede küçük beyin teşrifini bekliyorlar. Korkarım, bebişi göremeden ayrılacağız buradan.
Bu akşam saat 22.35'de Brüksel'den ayrılıp memlekete döneceğiz. Sabaha karşı 03.30 gibi Ankara'da olacağız kısmetse. "Milli" Havayolumuz THY, Brüksel-Ankara hattı için sadece haftada bir gün bööyle herkese uygun, şahane (!) bir uçuş saati seçmiş. Hani iş insanları için ayarlanmış desem sabah daha karga şeyini yemeden Ankara'ya varıp pazar pazar iş toplantısına kaç kişi gider, bilemedim. Çünkü ben turizm sektöründe geçen 18 yıllık iş hayatımda böyle bir şey duymadım, görmedim. Neyse, umarım Munise'm yine güleç haliyle güle oynaya (hatta uyuyarak) bu seyahati de tamamlar. İlk kez ana-kız birlikte uluslararası bir seyahat yapmış olacağız. Azıcık geriliyorum ama sonra kızına güven diyorum kendime. Daha 42 günlükken Ankara'dan İstanbul'a otobüsle seyahat etmiş bir kız, O. Bu vesileyle şu son tatsız hadiseden sonra biraz sarsılan uçak yolculukları ve THY'ye olan güvenimizi de yineleyelim ve sağ salim evimize varıp düzenimize kavuşalım artık.

Brüksel'e Bahar Geliyor, Parktayız!

Son bir haftadır güneş kısa sürelerle yüzünü gösteriyor fakat bu yine de içim sıkılıyor duygusunu gidermeye yetmiyor, maalesef. Hatta son üç gün güneşi göremedik bile, bir yağmur bir rüzgar... Yine de Selin’le hemen hemen her gün parka gittik, dolaştık, ardından küçük alışverişlerimizi yapıp eve döndük.

Bugün, güneş “hadi çıkın dışarı, biraz daha uzun süre parlayacağım!” dedi sanki. Biz de inanıp kendimizi parka attık. Aman, ne iyi yaptık! Parkta her zamanki gibi yapraklarla haşır neşir olduk, köpekleri sevdik, güvercinlere ekmek attık, spor yapanlara (bilhassa koşarken dönüp dönüp bakanlara) el salladık, her gördüğümüz bebeğe/çocuğa şöyle bir yerimizden doğrulup ellerimizi uzattık, yerde görüp değişik bulduğumuz şeyleri elimize alıp inceledik ve bazen de etrafı seyrederken uyuya kaldık.

Selin ve Pakize

Brüksel'de sevgili kedimiz Pakize de var. Onu ilk kez bugünkü gibi yağmurlu bir günde ofisimin karşısındaki marketin önünde titreyerek miyavlamaya çalışırken pencereden görmüş ve telefon görüşmemi "bi dakka" diyerek yarıda bırakıp yerimden hızla fırlamış ve kaptığım gibi ofise getirmiştim. Tahminimce en fazla iki haftalık bir kediydi. Hayatta kalması için epey bir badire atlattıktan sonra fene halde birbirimize bağlandık ve arkadaşlarımla birlikte ofiste bakmaya başladık. Bir çoğunuza ofiste kedi beslemek tuhaf gelebilir ama İstanbul Cihangir’de bu son derece sıradan bir şeydir. 1,5 yaşına yaklaşırken eve aldım Pakize’yi. Birlikte deprem dahil bir çok şey yaşadık. Evlenip yurdışına giderken O’nu da götürdüm yanımda. Eşimin de çocukluğunda kedili bir evde büyümüş olması işimi çok kolaylaştırmıştı. Ama son dört yıldır burada annemler bakıyorlar Pakize’ye. İnşallah bu yaz hasret bitecek ve Pakize’yi geri götürmemek üzere getirecekler TR’ye.

Selin’in buraya geldiğimizden beri Pakize’yle kurduğu ilişki hakikaten komedi filmlerini aratmayacak sahnelerle dolu. Bir kere Pakize, Selin’den korkuyor ve hatta biraz da kıskanıyor ama Selin, Pakize’ye bayılıyor ve Pakize odaya her girdiğinde “ha ha, ha ha” diyerek kahkahalar atıyor. Biz Pakize dediğimizde “tediii, tediii” diye bağırıyor. Beraber dergileri incelerken kedi resmi gördüğünde “tedi” deyip Pakize’ye bakıyor ve gülüyor. Sonra da bana dönüp doğrulamamı ister gibi bakıyor. Emeklemesi için yere bıraktığımda hemen Pakize’nin kaloriferin yanında duran pufuna gidip “ben geldim” anlamında gülerek “hıı hıı” deyip keyifli keyifli ayağa kalkıyor. Dün sabah ilk defa Pakize’yi alnından sevmesine izin verdim. Çok heyecanlandı ve şaşırdı. Sanırım çok yumuşak buldu. Pakize’de korktuğum gibi davranmadı ve usulca sevmesine izin verdi. Sonra da ben sevdim. Pakize kafasını çevirip uyudu. Meleğim bana baktı, şıışşşş dedi, (bu uyuyor demek, Selin uykuya dalmadan önce hep bu sesi çıkarıyoruz) ve dönüp kavanozunun yanına doğru emekledi. Arada bir oturduğu yerden kafasını uzatarak Pakize uyanmış mı diye kontrol etmeyi de ihmal etmedi. Dün akşam her zamanki gibi yemek yerken masanın etrafında miyavlayarak dolanan Pakize’yi bu sefer “tedii” yerine “Zize” diyerek çağırdı. İlişkileri günden güne gelişiyor ve bu beni yeniden Pakize’yle yaşamak konusunda çok umutlandırıyor.

Evde Oynanan Oyunlar

Bugün hava ziyadesiyle rüzgarlı. Bu yüzden dışarıya çıkmadık. Selin yukarıda öğlen uykusunda ve ben de bilgisayar başındayım, mucizevi olarak bu yazıyı yazabiliyorum.
Üç-dört gündür kızımla masada karşılıklı oturup kağıt havlu rulosuyla oynuyoruz. Önce ruloyu ağzıma götürüp “Tikkat tikkat! Oyun saati başlamıştır.” duyurusunu yapıyorum. Yüzünde kocaman bir gülümsemeyle beni izliyor. Sonra ruloyu O’na doğru yuvarlıyorum, O da bana doğru yuvarladığını zannediyor. İlk oynadığımızda ruloyu eline alıp bana doğru atıyordu. Artık masadan almadan kısa mesafeli fakat sağa/sola doğru yuvarlayabiliyor. Rulo yuvarlanırken hayretle ve keyifli olduğunda çıkardığı “hııı, hıı” sesleriyle gülerek seyrediyor. Rulo masadan düşünce de kahkahalar atıyor.
İkinci oyunumuz, Sina dedesinin Selin gelmeden önce kuruyemişleri için kullandığı kavanoza etraftaki bütün kalemleri tek tek koyup sonra da içinden tek tek çıkarmak. Araya bazen dedesinin tatlandırıcı kutusu da kurışıyor hatta bazen Mini’yi de kavanoza sokmaya çalışıyor. Bazı kalemler kapaklı, bazıları renkli, bazıları kısa/uzun, bazıları üsten basınca ucu çıkanlardan. Önce hepsi inceleniyor. Kapaklar çıkarılıp takılıyor, üstten basılıp kalemin ucu olup olmadığı kontrol ediliyor, yanyana getirilip uzun/kısa tespiti yapılıyor ve uzuun uzun renkleri inceleniyor. Sonra hepsi kavanoza konulup teek tek çıkarılıyor. Eğer sıkılırsa kavanozu ters çeviriyor, yeniden doldurmaya başlıyor.
Son günlerde diş kaşıntısı yüzünden (9. dişi bekliyoruz) salya üretiminde artış var, önlüksüz dolaşamaz oldu Meleğim.