İlk kez 5,5 aylıkken vermeye başlamıştım sebze çorbasını. Havuç ve patatesten oluşan püremsi şeyi ayıla bayıla yediğini görünce çok sevinmiş, yanında da biraz yer mi acaba diye kaşığın ucuyla yoğurt vermiştim. O oldu, uzun bir süre çorbanın yanında yoğurt değil yoğurdun yanında sebze çorbası yedi. Yemekle tanıştığı o ilk günden beri yoğurda olan düşkünlüğü artarak devam ediyor. Öyle ki pek beğenmediği ve hatta ender olarak ta olsa reddettiği yiyecekleri yoğurtla verdiğim takdirde hiç itiraz etmeden yiyor. Brüksel’deyken bu düşkünlük, kaşık kullanma sevdasıyla birleşip “ben yiiceem!” şeklinde tezahür edince bana da bu görüntüleri kaydetmek kaldı.
yemek maceralari etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
yemek maceralari etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
24 Mart 2009 Salı
26 Kasım 2008 Çarşamba
Pravo Kızıma!
Canım kızım pazartesi günü (24 Kasım) 10 ayını doldurdu. Doktoru, her şeyin yolunda olduğunu, iki ayda çok gelişmiş bulduğunu ve bebişimi çok iyi beslediğimi söyledi. Valla ne yalan söyliyeyim, bütün bunlar bana dünyanın en şahane iltifatları gibi geldi. İçimiz rahatlamış vaziyette ayrıldık doktordan.
Meleğim dün ilk defa yemeğinin tamamını kendi kendine yedi. Ben kaşığı doldurup verdim, O da elimden büyük bir hevesle alıp ağzının yolunu bulmaya çalıştı. Uzun zamandır her yemek sırasında bir kaç kere deniyor sonra açlığı ağır bastığından olsa gerek benim devam etmem için kaşığı tekrar bana uzatıyordu. Dün kaşığı kendisi doldurmaya çalışarak ve elbette etrafı batırarak büyük bir zevkle yedi. Resimlerden anlaşıldığı üzere bazen yemek hangi pozisyonlarda kaşıktan dökülüyor acaba? denemeleri de yaptı. Kaşık dik dururken yemeğin pıt pıt dökülüşünü hayretle izledi. Henüz yerçekimi kanunundan bahsetmek için erken olduğunu düşündüm:) Yemeği bitirdiğinde, kendimi hararetle alkışlarken ve ağzım kulaklarımda ‘pravo kızıma!’ (pravoyu duyunca kahkahalarla gülüyor ve iyi bir şey yaptığını anlıyor) diye bağırırken buldum. Dışarıdan görenlere ‘Ay, yazık! Kafayı yedi herhalde’ dedirtecek bir haldeydim. Kızımın da yemeğini bitirdiğindeki gurur ve mutluluğu fotoğraflardan belli sanırım.
Not: Son fotoğraf bugünkü yemeğin sonunda çekildi.



Etiketler:
bir sey daha ogrendi,
Selin'in ilkleri,
yemek maceralari
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)