seyahatte etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
seyahatte etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

23 Mayıs 2010 Pazar

Turunç-İzmir Seferinden Yeni Döndük!

Nihayet döndük. Nerdeydiniz ki diyeceksiniz, haklısınız. On dakikacık vakit bulup yazamadım, gidiyoruz diye. Hesapta hem (Marmaris)Turunç’tan hem de İzmir’den yazacaktım ama olmadı. Son gün ben de Teoman da dizüstü bilgisayarlarımızı götürmemeye karar verince bütün planlarım suya düştü.
Neyse hemen bir özet geçeyim. Geçen Pazar Teo’nun sunum yapacağı uluslararası yaz okuluna katılmak üzere 3-4 gün kalacağımız Loryma Otel’eTurunç’a gittik. Geç vakit vardığımızdan akşam soğuğudur dedim ama sabah havanın rengini görünce benim de rengim attı. Fena halde rüzgarlı ve yağmurlu iki gün geçirdik. Ben sanki yaz ortasında Antalya’ya gidiyormuşuz gibi Selin için incecik askılı elbiseler, kısacık etekler, şortlar almışım yanıma. Ayağımda kapri pantalonum, terliklerim pek rahatım. Lakin üzerime bir ince hırka dahi almamışım, donmaktayım ve fena halde şaşkınım. İkinci gün hemen Turunç’a inip Meleğime bir kot pantalon, bir mont(umsu şey), kendime de kalın bir hırka aldım. Biri bana 'gün gelir yazlık terliklerinin içine çorap giyersin sonra da kendine kahkahayla gülersin' deseydi 'yok artık!', derdim. Valla çorabı giydim, yok artık da dedim ama maalesef üşümekten ve kendi kendime savıp sövmekten gülemedim.
Son gün öğleden sonra hava açtı, güneş çıktı ve planlanan tekne turu çok güzel geçti hatta denize bile girildi. Biz hariç herkes çok eğlendi. Selin’in ilk tekne gezisi olmasına ve pek eğlenmesine rağmen biz pek eğlenemedik. Bir gün önce babamın kalp spazmı geçirip hastaneye kaldırıldığı haberiyle allak bullak olmuşuz zaten. Ablamlar ‘gelmene gerek yok babam gayet iyi’ diyor, babamın sesi de telefonda çok iyi geliyor ama aklım sürekli orada, hala.
Ertesi gün Turunç’tan Teo’nun katılması gereken uluslararası bir konferans dolayısıyla İzmir’e geçtik. Balçova Termal Otel’de kaldık. Hava İzmir’de daha da soğuktu. Neyse ki yeğenim Yalçın İzmir’de yaşıyor da gelip Selin’le beni aldılar, böylelikle rahatça gezebildik. Yeğenimin evinde Selin, “yat uyu yapayım (yapalım) anne” dedi ama katiyen uyumadı.
Yalçın ve Ece’nin Haziran sonu gibi bir kızları olacak. Biz bebek çeyizine bakarken Selin de Ece’nin çocukluk bebeklerine uyku tulumu giydirmeye çalıştı, sonra da üzerlerini battaniyeyle örtüp gülerek “bak anne bebek uyudu” dedi. (Bugünlerde ne yapsa sanki dünyada ilk kez yapılıyormuş gibi davranıp bak anneyle, dinle anneyle başlayan cümleler kuruyor.) Dönerken gök delinmiş gibi yağan yağmuru görünce acilen bir lastik ayakkabı alıp durumumu biraz daha sağlamlaştırdım. Selin de üzerine döktüğü meyme suyayı (meyve suları) ve yemek lekelerine rağmen sırtında çıkar(a)madığım Turunç montuyla gayet sağlam görünüyordu ama görüntüymüş meğerse. Dün sabah ateşi 38.9’a vurunca derhal ılık su harekatı yaptık. Önceleri ağlar gibi yaparken bir baktık soğuk sayılabilecek suyla oynuyor. Baklayı ağzından çıkardı tabii. "Sen yûnusun sıytına bin, gez. Su soyuk”. Tercümesi, “Selin yunusun sırtına binecek, gezecek. Su soğuk.” Belli ki bir gece önce okuduğumuz kitaptan etkilenmiş. Bu da nereden çıktı diyenlerin cuma günkü kitap tanıtımını beklemelerini rica edeceğim:)
Bu sabah Meleğimin ateşi tamamen düştü. Ankara’ya evimize döndük ve havaalanına iner inmez koyu, ağır bulutların bizden ayrılmak istemediğine kesinkes karar verdik:)
Kaldığımız otellerle ilgili çocukla gidilir mi, gidilirse ne yapılır, ne yedirilir, ne içirilir gibi bilgileri içeren bir yazı yazacağım ama önce İstanbul’a gitmeyi ve babamın iyi olduğunu kendi gözlerimle görmeyi planlıyorum. Söz verdiğim videolu Dolphinarium yazısı da hazır, sırasını bekliyor.

Not: İlk fotoğraf Turunç’ta birlikte çok iyi vakit geçirdiğimiz Zerrin-Sinan Tandoğan çiftine ait.

9 Ağustos 2009 Pazar

Ayvalık Günleri 1

Ayvalık’a geldiğimizden beri çektiğim fotoğrafları düzenleyip iki satır da yazı yazıp bloga koymak için uğraşıyorum fakat olmuyor, vakit yetmiyor. Biraz daha hafiflemiş olmakla beraber ev işleri,yemek vs. tüm hızıyla devam ediyor burada da. Selin’i uyutma –ki havanın çok sıcak olduğu günler bir saatten fazla vakit alıyor uykuya dalması, Selin’le oynama filan gibi yaşantımızın olağan halleri de aynen devam. İlaveten bahçe sulama, kuru yaprakları ayırma, bir dolu eşyayla plaja gidip gelme de var. Nihayet okuyabilirim artık diye buraya getirdiğim kitapların hiçbirine bakamadığım gibi, haftalardır okumaya çalıştığım kitabın ayracı da İstanbul’dan beri aynı sayfada takılı kaldı. Velhasıl-ı kelam, ha bugün ha yarın derken günler hızla geçiverdi.Şöyle bir gruplama yaparak özet geçeyim. Tabii ki plaja gittiğimiz ilk günden itibaren hemen kendine arkadaşlar buldu hatta bazıları bayağı büyük abi ve ablalardı. İlk arkadaşı gözlüğü ve şapkasıyla pek bir havalı ve şirin olan Buğra’ydı. Hayranlıkla seyretmekten kumda oynamayı unuttuğu Ayperi ablası, oyuncaklarını pek paylaşamasalar da gördüğünde çok sevindiği temiz titiz Eylül, elele tutuşup yanyana oturduğu, kumda oynarken nerde diye etrafına bakındığı Zeynep ablası, Selin yanaklarını okşamak istedikçe ürküp kaçtığı için bir türlü birlikte oynamayamadıkları kendinden 2,5 ay küçük Derin ve yine kendinden 2 ay küçük esmer bomba Berra ve son olarak Almanca konuştuğu için adını öğrenemediğimiz bir abiyle oynadı. Arada sırada bir kenara çekilip kendi kendine oynadığı, bana veya babasına kumları nasıl döktüğünü gösterdiği de oldu tabii.Burada domateslere elma muamelesi yapıyor ve her sabah ben kahvaltıyı hazırlayana kadar bir küçük domatesi ısıra ısıra yiyor. Kahvaltı sırasında bir elinde illa salatalık olmalı. Plaja gittiğimizde de ağzı yarım saat boş kalmıyor. Mutlaka ya bir-iki küçük armut ya da buranın meşhur sakızlı kurabiyesinden yiyor. Hiç bir ikramı geri çevirmiyor ve eğer çok beğenirse yanlarına gidip bir tane daha istiyor. Bilhassa denizden çıkınca hemen çantasını karıştırıp meyve torbasını buluyor. Küçük pet şişelerden su içmeyi öğrendiğinden beri hedef değiştirdi. Artık kapağını açmaya çalışıyor ama henüz çevirme hareketini tam yapamıyor. Bunu öğrendiği gün bittim ben.Şapka ve güneş gözlüklerine olan yoğun ilgisi, yan komşumuzun köpeği Sütlaç’la olan muhabbeti, kedilerden ve kuşlardan sonra masaya konan sineklere de gel gel yapması, bahçedeki her yeşilliğe, çiçeğe ve dahi böceklere büyülü bir şeye bakıyormuş gibi şaşırması ve tabii denizle olan ilişkisi bir sonraki yazıya.

4 Ağustos 2009 Salı

Büyükada Sefası

Bu sefer programları İstanbul’a bırakmayacağım dedim ve daha Ankara’dan ayrılmadan önce canım arkadaşımla yaptığımız bir kaç telefon görüşmesiyle Büyükada programını netleştirdim. Program uyarınca İstanbul’a vardıktan 3-4 gün sonra çoook yakın arkadaşım, adaşım, canım Çitosumun yıllardır süren ısrarlı davetine bu sene icabet etmek üzere düştük Büyükada yollarına. Bostancı’dan bir motora bindik ve yaklaşık 20-30 dakika sonra Büyükada’ya vardık. Elbette motor gezisi boyunca tüm yolcular Selin tarafından koltuklarında tek tek ziyaret edildi ve gülücükler atıldı. Evden ayrılmadan önce annemin çantama sıkıştırdığı haşlanmış mısırı motorda ortaya çıkarınca, derhal babasının kucağında pozisyon aldı ve ‘ver ver’ diyerek elimdeki mısırı istedi. Ada’ya varana kadar da yedi, bitirdi. Bir ara dışarı çıkıp etrafa bakarken motora vurdukça beyaz köpükler çıkaran dalgaları babasının omuzundan şaşırarak izledi.
Ada’da en çok hoşuna giden şey ortalıkta dolaşan kediler oldu. Her birine ayrı ilgi gösterip yoğun tezahüratta bulundu ve parmaklarını açıp kapatarak ‘gel gel’ işareti yaptı. Bilhassa aşka geldiği anlarda sesini incelterek uzun uzun pisileri çağırması komik ötesi bir durumdu. Atları önce gayet mesafeli bakışlarla inceleyip sonra hayranlıkla karışık gülümsemelerle seyretti. İlk kez dışkılayan bir at gördüğünde hem şaşırarak hem gülerek hem de endişelenerek atın bir gerisine bir de yüzüne bakmaya çalıştı ve hemen kollarını uzatarak kucağımıza gelmek istedi.
Ertesi gün, evlendikten sonra Burgazada’ya yerleşen ve bu sebeple İstanbul’a geliş gidişlerimde hiç görüşemediğimiz (sanki tüm arkadaşlarımla her defasında görüşebiliyormuşum gibi:)!) çok sevgili arkadaşım Nur’un bizi görmek üzere Ada’ya gelmesi beni çok mutlu etti. Aradan geçen yaklaşık altı yılı iki-üç saatlik muhabbete sıkıştırmaya çalıştık, elbette olmadı, hiçbirimize yetmedi. Ama yine de bana çok iyi geldi.
Akşam Ada’nın meşhur Anadolu Klübü’nde yemek yedik ve eve döndük. Biraz terasta oturup sessizce oksijen depolayalım dedik ama heyhat! Ne mümkün. Bir tarafta sanki çok mühim kararlar alacaklarmış ama her üyenin heyecanlı ve asabi bir şekilde söyleyecek bir dolu lafı varmış gibi, müthiş kalabalık bir Martı Konseyi toplantısı:), diğer yandan karşıdaki evin bahçesinde uzuuun zamandır görüşmeyen arkadaşlar olduklarını tahmin ettiğim kurbağaların muhabbeti:), bize sabahı zor ettirdi. Yaşadığımız oksijen şoku da cabası.
Sonraki gün Çiğdem ve kocaman olduğunu görünce yaşlandığımı fena halde farkettiğim kızı Deniz İstanbul’a indiler. Biz de ODTÜ’den arkadaşlarımız Ferdan ve Elvan’la buluşmak üzere çıktık. Meleğim faytondan iner inmez, bizi karşılayan Ferdan’ı görünce hemen tanıdı ve boynuna atladı. Birlikte Anadolu Klübü’nün plajında, havuzunda hoş vakit geçirdik. Bir ara büyük bir cesaret örneği göstererek Meleğimi bebek havuzuna bile soktum. Önce korkup suratını buruşturdu, sonra ayaklarıyla cup cup yapmaya başlayıp eğlencenin tadını aldı. Bir ara onu göbek üstü suyun üzerinde gezdirdim ve sonra hemen havuzdan çıkardık.
Akşam sahilde balıkçı meyhanesi kılıklı hoş bir yerde yiyip içip eve döndüğümüzde bebeğim ateşler içindeydi ve su gibi ishaldi. Fena halde endişelendik çünkü Selin yapı itibariyle hiç ateşlenmeyen bir çocuk. Şimdiye kadar da hiç hastalanmamıştı. Aylaaar önce sadece 1,5 gün süren burun akıntısı olmuştu. Hemen yanımdaki ateş düşürücü fitilin yarısını kullandım. Tabii yetmedi, çünkü aklımda kalan yarım fitil ölçüsü bir yaşın altındaki çocuklar için. Sabaha kadar defalarca altını değiştirip, ateşini kontrol ettik. Ertesi gün yine güleryüzlü fakat biraz halsiz kalktı bebeğim. Yine de babasının sabah kahvesinin tadına bakmadan edemedi. O gün evde kalıp düzenli olarak şurubunu verdik. Öğleden sonra ateşi tamamen düştü fakat ishali kesilmedi. Neyse ki iştahında bir değişiklik olmadı. Akşam üzeri toparlasın diye kocaman şeftaliler yedirdim. Adadaki son günümüzde ishali, şiddeti gittikçe azalarak devam etti. Son akşam faytonla sahile inip bir şeyler yedikten sonra kahvelerimizi birlikte içmek üzere Ferdan ve Elvan’la buluştuk. Yemek boyunca biraz halsizdi ama Ferdan’la Elvan’ın tatlı kızı Nice’yi görünce daha bir canlandı ve oyunlar oynadı.
Rahatsızlandığı süre boyunca Meleğimde ne bir sızlanma ne bir şikayet ne bir kapris... İstanbul’a döndüğümüzün ertesi günü ishali tamamen durdu ve sindirim sistemi normale döndü. Tabii ki yaşadıklarımız bize iyi bir ders oldu ve artık çok yeni temizlenmiş bile olsa bebeğimizi hiç bir havuza sokmamaya karar verdik.

28 Temmuz 2009 Salı

İstanbul Günleri...

Bir önceki yazıda bahsettiğim bu film İstanbul’da da aynen devam etti. 2 Temmuz günü Munisem, ablam ve ben İstanbul’a gitmek üzere yola çıktık. Kızımla geçirdiğimiz en eğlenceli yolculuktu. Perdenin arkasına gizlenerek suratımı şekilden şekile soktukça tüm otobüs Meleğimin kikirdemeleriyle inledi. Sonrasında da yorulup kucağımda uyuya kaldı.
İstanbul’da bizi bebeğimin annenannesi ve dedesi karşıladı. İkisinin ellerinden tutarak eve doğru mutlulukla yürüdü. Kapıya gelince içeri girmemek için biraz mızıldadı ama babam onu kucağına alıp biraz gıdıklayınca unuttu, gitti. Ertesi sabah çok erken bir saatte yeğenim Yalçın’ın eşi Ece geldi. Her sabah olduğu gibi gülerek uyanırken karşısında Ece’yi görünce önce şaşırdı sonra da yanaklarını okşamaya başladı. Daha sonraki günlerde bu sevgi ciddi bir düşkünlüğe dönüştü tabii. Öyle ki Ece kısa bir süre için bile evden ayrılacak olsa kıyametler koptu. Aynı gün bahçede kahvaltı yaptıktan sonra bütün çiçekler ve bitkilerle tek tek tanıştı. Fesleğeni okşamayı ve elini uzatıp koklatmayı öğrendi.
Öğleden sonra gelen yeğenim Yasemin’in oğlu Deniz’i, yanaklarını okşarken ciciş ciciş diyerek sevdi. 10 saniye aynı yerde duramayan Deniz’le oynadı, kan ter içinde kaldı. Ertesi gün Deniz’le annesi yine gelince sevinçten ne yapacağını şaşırdı.
Bir hafta sonra bu sefer biz Yasemin’lere gittik. Deniz’le havuz sefası ve uyku sonrası yatak keyfi yaptı.
Ardından bahçeyi keşfe çıktı. Biber, fasulye, domates ve papatyalarla tanıştı.
Ertesi gün dedesiyle birlikte kanepede yanyana oturup gazeteleri incelediler.
Oturduğu yerden bahçe süpürme tekniğini geliştirmeye çalışması, daha ziyade yolculuklarda kullandığım su bardağını boş damacanaya kapak yapması, İkea’da oyuncakları görünce kendini kaybedip beni bile unutması ve tabii yorulup yine pusette uyuya kalması, Amerika’da yaşadıkları için uzun zamandır göremediğim kuzenim, ailesi ve diğer kuzenimin ailesiyle biraraya gelmemizi sağlayan Öğretmen Evi’ndeki akşam yemeğinde, pistte dans edenlerin arasına dalıp her birinin ayak hareketlerini hafızaya kaydedip aynısını yapmaya çalışması ve bunu yaparken herkesi kendine hayran bırakması, Gülannesinin aldığı kahve takımıyla hepimize tek tek kahve ikram etmesi ve sonra kendisinin de içermiş gibi yapması, doğum günümü yıllar sonra arkadaşlarımla kutlamak üzere gittiğimiz geniş bahçeli restoranda, gördüğü her çocukla oynayıp her masaya gülücük atması, çikolatalı pasta geldiği anda hemen kucağıma tırmanıp koca bir dilimin yarısını kendinden geçerek nefes bile almadan götürmesi, İstanbul gezimizin en çok akılda kalan sahneleriydi.
Sırada Büyükada’da geçirdiğimiz 3-4 gün var ki, o günleri ayrıca yazacağım.

14 Mart 2009 Cumartesi

Şimdilik Hoşçakal Brüksel !

İki gün önce Selin'in amcası ve yengesinin evinde "veda yemeği"ndeydik. Bu fotoğrafı da birlikte oyun oynarken hayran hayran baktığı amcasının kucağında dans ederken çektim. Amcası abra kadabra marifetleriyle pek meşhur, eğlenmeyi, eğlendirmeyi ve daha önce bahsetmiştim yemek pişirmeyi, yedirmeyi çok seven, her çocuğun hayalindeki amcalardan. Yengemiz Marta'ya ise bebekten dolayı özel bir ilgi gösteriyoruz. Bir de kendisi kadar güzel ve içtenlikle gülen biri olduğu için sanırım Marta konuşurken gözünü alamıyor. Bu fotoğraflar da yine onlarda yediğimiz "hoşgeldiniz yemeği"den.
Burada bulunduğumuz her gün ha geldi, geliyor diye hevesle beklediğimiz "Leo" da hala gelmedi. Şu saatlerde hastanede küçük beyin teşrifini bekliyorlar. Korkarım, bebişi göremeden ayrılacağız buradan.
Bu akşam saat 22.35'de Brüksel'den ayrılıp memlekete döneceğiz. Sabaha karşı 03.30 gibi Ankara'da olacağız kısmetse. "Milli" Havayolumuz THY, Brüksel-Ankara hattı için sadece haftada bir gün bööyle herkese uygun, şahane (!) bir uçuş saati seçmiş. Hani iş insanları için ayarlanmış desem sabah daha karga şeyini yemeden Ankara'ya varıp pazar pazar iş toplantısına kaç kişi gider, bilemedim. Çünkü ben turizm sektöründe geçen 18 yıllık iş hayatımda böyle bir şey duymadım, görmedim. Neyse, umarım Munise'm yine güleç haliyle güle oynaya (hatta uyuyarak) bu seyahati de tamamlar. İlk kez ana-kız birlikte uluslararası bir seyahat yapmış olacağız. Azıcık geriliyorum ama sonra kızına güven diyorum kendime. Daha 42 günlükken Ankara'dan İstanbul'a otobüsle seyahat etmiş bir kız, O. Bu vesileyle şu son tatsız hadiseden sonra biraz sarsılan uçak yolculukları ve THY'ye olan güvenimizi de yineleyelim ve sağ salim evimize varıp düzenimize kavuşalım artık.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails